5. TROSZKĘ WIEDZY

„Co my wiemy, to tylko kropelka.
 Czego nie wiemy, to cały ocean”
  Isaac Newton

 

         Jest wiele metod i sposobów rehabilitacji uznanych za skuteczne i przynoszące efekty. Okazuje się jednak, że nadal nie ma metody jednej jedynej i na tyle skutecznej, aby nie szukać jeszcze lepszej, dlatego wciąż szukamy nowych rozwiązań, terapii i sposobów na polepszenie stanu naszego dziecka. Rehabilitacja ma na celu pomoc Kubusiowi we wszechstronnym rozwoju tak, by w życiu był jak najbardziej samodzielny i aby wykorzystał swe możliwości najlepiej, na ile pozwala istniejące uszkodzenie Ośrodkowego Układu Nerwowego (OUN).
          W tym miejscu chcielibyśmy przybliżyć Państwu chorobę naszego dziecka i metody rehabilitacji jakimi usprawniany jest Kubuś.

 

MÓZGOWE PORAŻENIE (MPD)
METODA NDT-BOBATH
HIPOTERAPIA
DOGOTERAPIA
INTEGRACJA SENSORYCZNA  (SI)
USPRAWNIANIE WIDZENIA
LOGOPEDIA
MASAŻ TAKTYLNY 
METODA CASTILLO MORALESA
METODA RUCHU ROZWIJAJĄCEGO WERONIKI SHERBORNE
METODA KNILL’A
METODA HALLIWICKA
METODA PETO
METODA TOMATISA

 

 

MÓZGOWE PORAŻENIE (MPD)

          MPD jest zespołem różnorodnych objawów zaburzeń czynności ruchowych i napięcia mięśni, wywołanych uszkodzeniem mózgu lub nieprawidłowościami w jego rozwoju nabytymi przed, w trakcie porodu, lub we wczesnym dzieciństwie. Porażenie mózgowe jest uszkodzeniem trwałym, co wynika z faktu, iż pewna część mózgu uległa uszkodzeniu, a obumarłe komórki nerwowe nie mogą się zregenerować. Jest to jednak uszkodzenie, które nie postępuje, chociaż jego objawy stają się coraz bardziej widoczne w miarę rozwoju dziecka. MPD nie jest chorobą samą w sobie, a tylko zespołem objawów uszkodzenia mózgu, z których najważniejszymi są:<br /> – zmiana napięcia mięśniowego,<br /> – zaburzenia koordynacji, równowagi, słuchu i wzroku,<br /> – zaburzenia rozwoju ruchowego,<br /> – zaburzenia rozwoju umysłowego.<br /> Usprawnianie dzieci z MPD najczęściej jest procesem długotrwałym, wymagającym ścisłej współpracy miedzy specjalistycznymi ośrodkami i domem rodzinnym. Jest to o tyle ważne, iż dziecko musi być usprawniane nieustannie, zarówno przez specjalistów, jak również rodziców czy opiekunów. Tylko wielokrotne powtarzanie ćwiczeń w ciągu całej doby może wypracować takie czynności ruchowe, które mimo uszkodzenia mózgu, będą najbardziej zbliżone do prawidłowych. Takie postępowanie zapobiega utrwalania się nieprawidłowych wzorców ruchowych, występowaniu przykurczów mięśniowych i idących za nimi wtórnych deformacji w układzie kostno – stawowym. Istnieje wiele metod usprawniania dzieci z MPD, ale każda z nich oparta jest na założeniach, do których należą:<br /> – wykorzystanie prawidłowych odruchów dziecka do nauki bardziej złożonych ruchów<br /> – “>- wykonywanie ćwiczeń i sekwencji ruchowych zgodnie z rozwojem dziecka. Oznacza to, że nie wolno uczyć dziecka ruchów i pozycji bardziej złożonych przed opanowaniem wcześniej występujących w rozwoju a jednocześnie prawidłowych pozycji.
- ciągłe i systematyczne usprawnianie czynności samoobsługowych, odpowiednich do wieku dziecka
- stałe ćwiczenia równowagi niezależnie od wieku i czasu rozpoczęcia usprawniania
Najbardziej rozpowszechnioną i opartą głównie o kryteria topograficzne jest klasyfikacja T. Ingrama. Wymienia ona postacie mózgowego porażenia dziecięcego:
- PORAŻENIE KURCZOWE POŁOWICZNE
objawia się przez zaburzenia czucia, porażenie kończyn jednoimiennych (górna i dolna po tej samej stronie), zaburzenia wegetatywne, zmniejszoną aktywność ruchową, osłabioną siłę mięśniową. W kolejnych latach może się pojawić upośledzenie wzrostu porażonych kończyn, a także zaburzenia mowy i padaczka.
- OBUSTRONNE PORAŻENIE KURCZOWE
niedowład w kończynach dolnych przeważa nad niedowładem w kończynach górnych. Szczególnie często występuje u wcześniaków. Cechuje ją duża różnorodność obrazu klinicznego zależna od lokalizacji zmian i nasilenia, jak również innych towarzyszących zaburzeń (zaburzenia słuchu, wzroku, mowy) Rozwój umysłowy jest w dużym odsetku przypadków w granicach normy, rzadziej występuje padaczka i zaburzenia sfery emocjonalnej.
- OBUSTRONNE PORAŻENIE POŁOWICZNE
cechuje szczególnie niedowład kończyn górnych, w mniejszym stopniu dolnych. Wraz z tą postacią często występuje padaczka. Ten typ porażenia jest jedną z najcięższych postaci.
- POSTAĆ MÓŻDŻKOWA (ATAKTYCZNA)
cechuje się zaburzeniem koordynacji ruchów, zaburzeniem postawy i chodu, drżeniem tzw. zamiarowym, obniżonym napięciem mięśni, zaburzeniem mowy o typie dysartrii, zaburzeniem koordynacji wzrokowo – ruchowej.
- POSTAĆ POZAPIRAMIDALNA
objawy: zaburzenia napięcia mięśni, ruchy mimowolne i niezamierzone. Może tu także wystąpić niedosłuch typu odbiorczego lub głuchota, zez.
        Do zaburzeń współtowarzyszących mózgowemu porażeniu dziecięcemu zalicza się m.in.:
- padaczka – występuje u około 50% dzieci z MPD, związana jest z ciężkim uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego;
- upośledzenie umysłowe – występuje u około 25 – 35% dzieci z MPD U większości rozwój intelektualny jest zasadniczo prawidłowy, czasem nieznacznie obniżony, a nawet powyżej przeciętnego. Upośledzenie fizyczne wcale nie musi iść w parze z upośledzeniem umysłowym;
- zaburzenie rozwoju funkcji wzrokowych – pojawia się u około 50% dzieci z MPD i przejawia się w postaci:
- zaburzeń analizy i syntezy bodźców wzrokowych, zeza,
- ubytków w polu widzenia,
- trudności w spostrzeganiu kształtów,
- trudności w ujmowaniu całości i stosunków przestrzennych,
- oczopląsu;
- zaburzenie słuchu – pojawia się u około 25% dzieci z MPD i powoduje:
- zniekształcenie odbioru słów,
- upośledzenie rozwoju mowy,
- zaburzenie analizy i syntezy bodźców słuchowych (zły odbiór mowy, a sama mowa uboga w słownictwo);
- zaburzenie mowy – występuje w 50 – 70% przypadków. Poza przyczyną, jaką jest m.in. zaburzenie słuchu, może być też spowodowane porażeniem wywołującym:
- zaburzenie oddychania,
- trudności w wytwarzaniu głosu,
- zaburzenia artykulacyjne (ze względu na niedowład warg, języka i  podniebienia),
- zmiany w rytmie mowy, jej melodii i akcentowaniu.
W niektórych przypadkach u dzieci z ciężką postacią dysartrii mowa może się zupełnie nie rozwinąć.
          Przy mózgowym porażeniu dziecięcym występują mikrodeficyty, czyli:
- zaburzenie koordynacji wzrokowo – ruchowej – odpowiada ono za trudność połączenia ruchu rąk dziecka z jego spostrzeżeniami. Występuje w około 50% przypadków. Przyczyną tego typu defektu jest upośledzenie narządu wzroku i analizatora ruchowego czynności manipulacyjnych. Ten typ zaburzenia opóźnia rozwój kolejnych etapów chwytu dowolnego oraz obniża poziom graficzny;
- zaburzenie schematu własnego ciała wiąże się z wolniejszym przebiegiem ustalenia procesu lateralizacji w przypadku dzieci z MPD oraz z mniejszym doświadczeniem w zakresie lokomocji i manipulacji. Utrudnia też kształtowanie ręki dominującej;
- zaburzona lateralizacja (zaburzenie poczucia swojego ciała) i lateralizacja skrzyżowana – jest przyczyną dużych trudności w nauce szkolnej. Ze względu na brak ustalenia u dziecka dominującej jednej z rąk pojawiają się zaburzenia w pisaniu, rysowaniu, odtwarzaniu wzorów, znaków graficznych. Tempo pisania jest bardzo wolne;
- zaburzenia orientacji w przestrzeni – ich następstwo to nieprawidłowe odwzorowywanie figur, układów przestrzennych i liter;
- zaburzenia myślenia i zachowania potraktowane są jako psychospołeczne skutki MPD.  
DO GÓRY

 

Poniżej zamieszczamy opisy najbardziej znanych metod rehabilitacji, którymi jest usprawniany Kubuś:

 

 

METODA NDT-BOBATH

          Jest stosowana na całym świecie. Przyjęte w niej założenia i sposoby postępowania nie wywołują kontrowersji i są powszechnie akceptowane.
Usprawnianie według Metody NDT-Bobath ma pomóc dziecku we wszechstronnym rozwoju tak, aby mogło uzyskać niezależność w życiu i wykorzystać swe możliwości na tyle, na ile pozwala istniejące uszkodzenie Ośrodkowego Układu Nerwowego (OUN). Uzasadnieniem dla opracowanego postępowania Metodą NDT-Bobath było stwierdzenie, że rozwój dziecka z dysfunkcją OUN, w tym z Mózgowym Porażeniem Dziecięcym (MPDz), przebiega inaczej niż rozwój prawidłowy.
          Główne zasady usprawniania według koncepcji NDT-Bobath:
- wpływanie na napięcie mięśni poprzez obniżanie napięcia wzmożonego i podwyższanie obniżonego, co jest możliwe dzięki zastosowaniu odpowiednich technik postępowania już od pierwszych miesięcy życia,
- integracja nieprawidłowych odruchów
- wyzwalanie ruchów w formie najbardziej jak to jest tylko możliwe zbliżonej do prawidłowych, co zostaje osiągnięte poprzez wspomaganie i prowadzenie ruchu z punktów kluczowych, czyli punktów kontroli ruchu, którymi są: głowa, obręcz barkowa , obręcz miedniczna i inne części ciała,
- wykorzystywanie i utrwalanie zdobytych umiejętności ruchowych w codziennych czynnościach.
          Terapeuta ćwiczy całe ciało dziecka, a nie porusza wybranymi kończynami. Dzięki temu dostarcza odpowiednich doznań czuciowych i ruchowych, a dziecko jest dynamicznie aktywizowane. Pomoc przy wykonywaniu ruchu powinna być taka, aby zapewniała maksymalny i aktywny udział dziecka, a jednocześnie nie wywoływała nieprawidłowych odpowiedzi wynikających ze zbyt dużego wysiłku czy stresu. Każdy ruch jest odpowiednio przygotowywany i połączony z przemieszczaniem ciężaru ciała i środka ciężkości. Rodzaj, tempo i rytm ćwiczeń dobiera się indywidualnie.
Mimo, że zajęcia prowadzi się najczęściej indywidualnie, ich celem jest zawsze przygotowanie dziecka do uczestniczenia w normalnym życiu rodzinnym i społecznym. To indywidualne podejście daje możliwość uwzględnienia potrzeb psychologicznych dziecka, stopnia jego sprawności, występujących zaburzeń, warunków rodzinnych i środowiskowych.
          Usprawnianie według koncepcji NDT-Bobath jest szczególnie przydatne w leczeniu niemowląt i dzieci, ponieważ może być łatwo włączone w ich biologiczny rytm dnia. Prawidłowo wykonywane zabiegi pielęgnacyjne, karmienie, noszenie dziecka, czy zabawa z nim są odpowiednimi momentami do utrwalania ruchów ćwiczonych przez fizjoterapeutę. Odpowiednio przeszkoleni rodzice i opiekunowie, którzy zrozumieją problemy i trudności występujące u ich dziecka kontynuują ćwiczenia w warunkach domowych.
DO GÓRY

 

HIPOTERAPIA

          Stanowi jedną z metod rehabilitacji osób niepełnosprawnych, a swoją specyfikację zawdzięcza koniowi biorącemu udział w terapii. To właśnie obecność konia – “współterapeuty” – sprawia, że jest to wyjątkowa i niepowtarzalna metoda terapeutyczna dająca zupełnie nowe i niespotykane w innych terapiach możliwości..
Celem terapii z koniem i terapii jazdą konną jest przywrócenie tym osobom sprawności fizycznej i psychicznej w możliwym do osiągnięcia zakresie. Hipoterapia stanowi jeden z elementów rehabilitacji leczniczej i jako taka jest prowadzona przez specjalistę, na zlecenie lekarza.
Hipoterapia oddziaływuje na:
- Kodowanie w mózgu prawidłowego wzorca ruchu miednicy podczas chodu – poprzez ruchy konia w stępie na pacjenta przenoszony jest wzorzec ruchowy odpowiadający ruchom człowieka w chodzie. Drgania grzbietu końskiego przenoszone są na miednicę, tułów i kręgosłup jadącego, przez co w mięśniach dochodzi do ich napinania i rozluźniania. Ćwiczona jest równowaga, koordynacja i wiele innych czynności motorycznych. Ponieważ w siadzie jeździeckim nogi są odciążone, jazda konna stwarza doskonałą okazją do treningu tułowia w sytuacji typowej dla chodu.
• Normalizowanie napięcia mięśniowego – ciepło zwierzęcia i rytmika ruchów konia sprawiają, że napięte mięśnie rozluźniają  się i dziecko może wykonywać ruchy, które przedtem sprawiały mu trudność. Utrzymanie prawidłowego dosiadu zmusza do prostowania się wzmacniając mięśnie grzbietu, brzucha, obręczy barkowej, wpływa na korygowanie wad postawy. Rytmika ruchów konia wpływa rozluźniająco na spastykę mięśni u osób ze wzmożonym napięciem mięśniowym oraz pobudzająco i wzmacniająco siłą mięśni w przypadku obniżonego napięcia mięśniowego.
• Doskonalenie koordynacji wzrokowo-ruchowej, orientacji w przestrzeni i w schemacie własnego ciała.
• Zwiększenie możliwości koncentracji uwagi i utrzymanie zorganizowanej uwagi.
• Poprawę umiejętności komunikowania się.
• Zwiększenie motywacji do wykonywania  ćwiczeń.
• Rozwój samodzielności.
• Zwiększenie poczucia własnej wartości.
• Zmniejszenie zaburzeń emocjonalnych, reakcji nerwicowych,
poprawę umiejętności relaksowania się.
• Umiejętność  nawiązywania pozytywnych kontaktów społecznych.
• Dostarcza okazji do przebywania dziecka w kontakcie z przyrodą i
zwierzęciem.
WSKAZANIA
U dzieci:
I. zespoły neurologiczne
1. Mózgowe porażenie dziecięce
2. stany po urazach czaszkowo- mózgowych;
3. ADHD
4. choroby mięśni (min. 3 pkt w skali Lovetta);
5. Dzieci niedowidzące i niewidome;
choroby psychiczne.
II. zespoły ortopedyczne:
1. wady postawy;
2. skoliozy I stopnia wg Coba;
stany po amputacji i wady rozwojowe kończyn.
III. inne:
1. zespoły genetyczne np. zespół Downa (konieczne jest wykonanie
zdjęcia rtg – bocznego i czynnościowego – odcinka szyjnego kręgosłupa);
2. przepukliny oponowo- rdzeniowe – w zależności od wysokości
uszkodzenia, obrazu klinicznego i współwystępowania wodogłowia
3. zespoły psychologiczne: zaburzenia emocjonalne, upośledzenia
umysłowe, niedostosowanie społeczne.
U dorosłych:
1. Stwardnienie rozsiane;
2. Stany po urazach czaszkowo- mózgowych;
3. Stany po udarze;
4. Uzależnienia
5. Patologie społeczne
PRZECIWWSKAZANIA
Przeciwwskazania bezwzględne:
1. Uczulenie na sierść, pot lub zapach konia;
2. Nie wygojone rany
3. Nietolerancja formy leczenia przez pacjenta, np. niepohamowany lęk;
4. Schorzenia okulistyczne- wymagana konsultacja;
5. pogorszenie stanu zdrowia w zespołach neurologicznych, stanach po
urazach czaszkowo-mózgowych, ADHD, chorobach mięśni;
6. brak kontroli głowy w rozwoju motorycznym;
7. podwyższona temperatura;
8. ostre choroby infekcyjne.
Przeciwwskazania względne:
1. Padaczka;
2. Upośledzenie umysłowe w stopniu głębokim;
3. Zaburzenia mineralizacji kości;
4. Utrwalone deformacje i zniekształcenia, przykurcze, ograniczenia zakresu
ruchu układu kostno stawowego, np. zwichnięcia w stawach biodrowych.
DO GÓRY

 

 

DOGOTERAPIA

          To najbardziej naturalny sposób “przemycenia” trudnych, czasem żmudnych ćwiczeń wspomagających rehabilitację z pomocą odpowiednio wybranych i przygotowanych psów. Dzieci nie lubią wykonywać “suchych” gestów, za którymi nic się nie kryje. Pies daje możliwość wykonania w naturalny sposób ćwiczeń i okazania uczuć.
Podczas zajęć wykonuje się wiele rodzajów ćwiczeń i zabaw, które mają służyć wszechstronnemu rozwojowi podopiecznego. Dogoterapia oddziałuje na sferę emocjonalną przez przełamanie bariery niepewności przed kontaktem z psem, akceptowanie obecności psa w bliskim otoczeniu, eliminowanie agresji i autoagresji u dziecka, kształtowanie pozytywnych emocji dziecka, rozwój empatii i poprawę samooceny.
 Zajęcia z udziałem psa mają również na celu rozwijanie sfery umysłowej dziecka, wpływając na koncentrację uwagi, rozwój mowy i funkcji poznawczych, pobudzanie zmysłu wzroku, słuchu, dotyku i węchu.
          Do dogoterapii nadają się psy różnych ras z wyłączeniem bojowych i stróżujących. Najczęściej spotykane są: labrador retriever, golden retriever, alaskan malamute, syberian husky, samojed, nowofundland, cavalier king carles spaniel, berneński pies pasterski. Po odpowiednim przeszkoleniu, łagodne, zdrowe, objęte systematyczną kontrolą weterynaryjną, czyste, tolerancyjne, pewne siebie, akceptujące obcych mają możliwość niesienia radości i pomocy osobom potrzebującym.
WSKAZANIA DO DOGOTERAPII:
- mózgowe porażenie dziecięc
- nerwice
- autyzm
- ADHD
- Zespół Downa
- niedowład kończyn różnego pochodzenia
- wady postawy
- różnorodne zaburzenia emocjonalne
- rehabilitacja dzieci
- zaburzenia mowy i wzroku
Dogoterapia polega na:
- poznawaniu budowy ciała psa
- kształtowaniu orientacji w schemacie własnego ciała
- doskonaleniu sprawności ruchowej
- stymulowaniu zmysłów: słuchu, wzroku, dotyku
- ćwiczeniu koncentracji uwagi
- wyzwalaniu spontanicznej aktywność dziecka w zabawie z psem
- nauce troski o higienę własną i psa – mycie rąk, czesanie, karmienie
- okazywaniu emocji i uczuć związanych z kontaktem ze zwierzętami
- naśladowaniu ruchu poprzez obserwowanie czynności wykonywanych przez psa i naśladowanie ich np. chodzenie, siadanie, leżenie
- nauce samodzielności – samodzielne wykonywanie zadań z udziałem psa (chodzenie na smyczy, czesanie, elementy tresury)
DO GÓRY

 

 

INTEGRACJA SENSORYCZNA  (SI)

          Jest terapeutyczną i profilaktyczną metodą pracy z dziećmi. Teoria SI bazuje na wczesnych etapach rozwoju neurofizjologicznego dziecka, gdy zaczynają się kształtować układy zmysłów. Prawidłowy rozwój zmysłów, zarówno organów zmysłów jak i percepcji sensorycznej, stanowi niezbędny warunek dobrego samopoczucia dziecka, zachowania i uczenia się bez zaburzeń i dysfunkcji
          Podczas zajęć SI dziecko pod okiem terapeuty, a często przy jego wsparciu, wykonuje różnorodne ćwiczenia, angażujące całe ciało oraz układy zmysłów (równowagi, propriocepcji-czucia własnego ciała, dotyku, wzroku, słuchu, węchu, smaku).
. Podczas terapii wykorzystywane są sprzęty i pomoce, wspierające rozwój ruchowy dziecka oraz usprawniające jego funkcjonowanie w różnych sferach.
Metoda SI jest wykorzystywana w pracy z dziećmi  o prawidłowym rozwoju intelektualnym z trudnościami w nauce szkolnej, oraz w nauce szeroko pojętej, w tym m.in.:
- z nadruchliwością z deficytem uwagi,
- z grupy ryzyka dysleksji,
- upośledzonymi umysłowo,
- z zespołem Downa,
- autystycznymi,
- niedowidzącymi
- z mózgowym porażeniem dziecięcym,
- z zaburzeniami werbalno-słuchowymi,
- z niemowlętami z grupy ryzyka.
Terapia SI jest prowadzona głownie w ruchu na specjalnych przyrządach i  przeznaczona jest dla dziecka które:
- nie lubi być głaskane czy przytulane, nie lubi mycia twarzy, czesania włosów, odmawia lepienia z plasteliny, bądź malowania palcami – z dużym prawdopodobieństwem ma zaburzenia w odbiorze bodźców czuciowych nazywane obronnością (nadwrażliwością) dotykową,
- ma trudności ze wspinaniem się po drabince (np. wchodzi wyżej tylko nogami nie dołączając do tego pracy rąk), nie potrafi rozhuśtać się samo na huśtawce – są to objawy dyspraksji (trudności w planowaniu ruchowym o podłożu zaburzeń w integracji wrażeń wzrokowo-proprioceptywno-przedsionkowych),
- bardziej zainteresowane jest odgłosami zza okna, niż bajką, którą opowiada mu mama lub pani w przedszkolu – bardzo możliwe, że mamy u niego do czynienia z rozpraszalnością uwagi typu słuchowego i krótkotrwałą koncentracją,
 - uporczywie myli litery b i d, w i m – to przejawy zaburzeń w różnicowaniu prawo-lewo, orientacji przestrzennej, a sięgając głębiej ma deficyty wizualno-przedsionkowe,
 - nie toleruje drażniących ubrań, metek które doprowadzają go do „wściekłości”,
 - nie znosi mycia głowy, obcinania włosów czy paznokci,
 - jeśli dostarcza sobie „ekstremalnych” wrażeń, ciągle upada, zderza się, stuka  głową o podłogę,
 - ma trudności w koncentracji uwagi,
 - boi się każdej nowej sytuacji co powoduje wycofanie się.
DO GÓRY

 

 

USPRAWNIANIE WIDZENIA

          Usprawnianie widzenia to zajęcia indywidualne polegające na ocenie funkcjonowania wzrokowego, dobrania odpowiednich pomocy optycznych i nieoptycznych poprawiających widzenie w bliskich i dalszych odległościach, ułożenie indywidualnego programu usprawniania widzenia i przeprowadzanie zajęć zgodnych z indywidualnymi możliwościami i potrzebami dziecka.
Warunkiem prawidłowego rozwoju widzenia są: 
- prawidłowo zbudowany i funkcjonujący układ wzrokowy,
- odpowiednie światło,
- obecność bodźców wzrokowych lub obiektów obserwacji.
Rozwijanie umiejętności widzenia jest możliwe przy różnego rodzaju schorzeniach wzroku. Celem spotkań dziecka z terapeutą jest nauka wykorzystania wzroku podczas zajęć szkolnych, w trakcie zabaw w małej i dużej przestrzeni, podczas wykonywania czynności dnia codziennego oraz w podczas bezpiecznego poruszania się.
Zajęcia z usprawniania widzenia mogą prowadzić specjalnie przygotowani terapeuci widzenia, a pod ich kierunkiem rodzice, nauczyciele lub inne osoby z najbliższego otoczenia dziecka.
Zajęcia te mają na celu pomoc dziecku w osiągnięciu kolejnych etapów rozwoju widzenia poprzez intensywne ćwiczenia, czyli:
- stymulowanie do patrzenia (otwieranie oczu, zwracanie głowy lub ciała w kierunku obiektu)
- rozwijanie podstawowych sprawności wzrokowych związanych z kontrolowaniem ruchów gałek ocznych,
- rozwijanie pojęć i pamięci wzrokowej oraz wyższych sprawności wzrokowych takich jak: spostrzegania całego obiektu na podstawie widoczności jego części czy umiejętność wzrokowego wyodrębnienia obiektu z tła.
DO GÓRY

 

 

LOGOPEDIA

          Logopedia jest nauką o kształtowaniu prawidłowej mowy, usuwaniem wad wymowy oraz nauczaniu mowy w przypadku jej braku lub utraty .
Zadaniem logopedy jest więc :
- Kształtowanie prawidłowej mowy, czyli dbanie o prawidłowy jej rozwój pod względem fonetycznym , gramatycznym i leksykalnym
- Usuwanie wad wymowy ( mówienie i rozumienie) w przypadku jej braku lub utraty
- Usuwanie zaburzeń głosu
- Usuwanie trudności w czytaniu i pisaniu
          Zaburzenia mowy u dzieci objawiają się w rozmaity sposób i mają różny stopień nasilenia. Zaburzenie w tym zakresie utrudniają proces porozumiewania się i przekazywania informacji.
O opóźnieniu rozwoju mówimy, wtedy gdy słownictwo dziecka znajduje się poniżej wieku i normy przewidzianej dla danej grupy wiekowej.
Najczęstsze przyczyny opóźnienia lub hamowania rozwoju mowy:
- niedojrzałość układu mięśniowo-nerwowego w obrębie artykulatorów
- niekorzystne warunki środowiskowe
Wadliwą wymowę można stwierdzić kiedy mowa :
- nie jest łatwo słyszalna
- nie jest łatwo zrozumiała
- jest nieprzyjemna w odbiorze ( chodzi tu o dźwięk i ton)
- dźwięki są zniekształcone
- jest zmieniony akcent i rytm
- jest nieodpowiednia do wieku
Zaburzenia mowy mogą mieć różne objawy i nasilenie. Różnice te wynikają z charakteru i skali powodujących je czynników. W zależności od rozmiaru nieprawidłowości powodującej dany rodzaj zaburzenia mowy, może ono dotyczyć jedynie niektórych lub też wielu a nawet wszystkich wypowiadanych głosek.
Przyczyny zaburzeń mowy dzielą się na dwie grupy: wewnątrzpochodne i zewnątrzpochodne czyli środowiskowe.
Do wewnątrzpochodnych źródeł zaburzeń mowy należą:
- nieprawidłowości w ukształtowaniu narządów mowy – powodują fizyczną niemożliwość prawidłowej artykulacji lub całkowity brak takiej możliwości
- uszkodzenia systemu unerwiającego narządy mowy – uszkodzenia w obrębie narządów artykulacyjnego, fonacyjnego i oddechowego mogą uniemożliwić prawidłowe ukształtowanie dźwięków a nawet ich wytwarzanie
- uszkodzenia słuchu – powodują zniekształcenie artykułowanych głosek a nawet całkowity brak możliwości artykulacji ze względu na zaburzenia lub brak słyszenia dźwięków, które uniemożliwia naukę artykulacji przez naśladowanie
uszkodzenia ośrodków mózgowych odpowiedzialnych za produkowanie mowy -
- upośledzenie umysłowe – nieprawidłowości rozwojowe mogą wpłynąć na zdolność i tempo przyswajania mowy i umiejętności artykulacji
- choroby psychiczne zaburzające procesy umysłowe – mogą prowadzić do dysfunkcji w zakresie tworzenia komunikatu werbalnego w myślach
- zaburzenia na tle nerwowym – mogą prowadzić do jakościowych zaburzeń procesu produkcji mowy.
Do zewnątrzpochodnych przyczyn zaburzeń mowy należą zaś:
- nieprawidłowe wzorce wymowy – zaburzenia wymowy lub deformacje słów (np. zdrobnienia) u użytkowników mowy przekazujących język dziecku
- zaniedbania opiekuńczo-wychowawcze – brak kontaktu z mową w okresie dzieciństwa przeznaczonym na jej przyswajanie może sprawić, że mowa nie zostanie już nigdy opanowana, jeśli kontakt nie pojawi się do wieku krytycznego (12-14 lat).
          Ze względu na przyczynę i charakter zaburzenia mowy wyróżnia się ich następujące rodzaje:
 - afazja - deficyt w zakresie wcześniej nabytej zdolności do komunikacji werbalnej powstały w wyniku ogniskowego uszkodzenia centralnego układu nerwowego (CUN); w zależności od miejsca uszkodzenia zaburzenia mają różny charakter
 - afonia (bezgłos) -  utrata dźwięczności głosu; może być spowodowana porażeniem nerwów krtani, chorobą zapalną lub nowotworową krtani lub zaburzeniami nerwicowymi
 - alalia – brak zdolności mowy spowodowany uszkodzeniem struktur korowych, które nastąpiło przed nabyciem zdolności mowy
 - anartria – skrajna postać dysartrii polegająca na braku rozwoju lub utracie wcześniej nabytych zdolności wytwarzania mowy wskutek uszkodzenia struktur mózgowych (układu pozapiramidowego i ośrodków pnia mózgu) i systemu unerwiającego narządy mowy
 - dysglosja - zaburzenie artykulacji spowodowane wadą narządów mowy wynikającą z wady zgryzu lub rozszczepienia podniebienia
 - dyslalia -jest zaburzeniem mowy polegającym na nieprawidłowej realizacji fonemów spowodowanym wadami w ukształtowaniu lub uszkodzeniem peryferyjnych organów artykulacyjnych, do których należą: wargi, zęby, język oraz podniebienie. Wada ta może zostać skorygowana poprzez specjalistyczną terapię logopedyczną
 - dysartria -zespół zaburzeń artykulacyjno-fonacyjno-oddechowych spowodowany uszkodzeniem aparatu wykonawczego towarzyszącym najczęściej mózgowemu porażeniu dziecięcemu
 - jąkanie -zaburzenie płynności (tempa i rytmu) mowy związane ze skurczem mięśni artykulacyjnych, fonacyjnych i oddechowych
 - mutyzm -zanik mowy z przyczyn innych niż fizjologiczne, tj. nie związany z uszkodzeniami narządów mowy.
 - oligofazja - zespół zaburzeń mowy spowodowanych upośledzeniem umysłowym
 - schizofazja - przejawy zaburzeń myślenia w mowie; spowodowana zaburzeniami psychicznymi.
DO GÓRY

 

 

MASAŻ TAKTYLNY

           Jest elementem terapii stosowanej w neurokineziologii – nauce zajmującej się nowoczesnymi metodami stymulacji rozwoju i uczenia się. Polecam go szczególnie dzieciom:
 -  po traumatycznych narodzinach,
  – dla dzieci urodzonych z ciąży powikłanej chorobą lub z tzw. wysokiego ryzyka
 -  urodzonym przedwcześnie, po przebytych ciężkich chorobach w pierwszych miesiącach życia,
 -  stresach związanych z pobytem w szpitalu i diagnostyką
  – dla dzieci adoptowanych lub po rozłące z rodzicami
  – a także dla dzieci, których temperament określany jest w mowie potocznej jako “żywczyk”, “żywe srebro”, “wszędobylskie”.
Czucie powierzchniowe i głębokie skóry poprzez receptory czynnościowe znajdujące się w poszczególnych warstwach skóry, mięśniach, ścięgnach i więzadłach wpływa na zmysł propriocepcji, który jest odpowiedzialny za orientację w przestrzeni, postawę, równowagę, tworzenie obrazu i odtwarzanie cech przedmiotu.  Uczucie towarzyszące dotykowi zwiększa produkcję swoistego hormonu o nazwie Nerwowy Czynnik Wzrostu, który pobudza do aktywności wiele różnych poziomów i obszarów mózgu. Masaż taktylny stymuluje rozwój dziecka przez podwyższenie jego funkcji sensorycznych, ruchowych i psychicznych, co ma wpływ na adekwatny do wieku rozwój poznawczy, percepcyjny oraz intelektualny dziecka .Nauka takiego masażu pozwala rodzicom:
 -  wyrównywać deficyty rozwojowe dziecka,
  – niwelować ryzyko wystąpienia zaburzeń rozwojowych,
  – wprowadzić do planu opieki nad dzieckiem czas na masaż relaksacyjny
 -  czerpać satysfakcję z postępów rozwojowych swojego dziecka,
 -  poczuć znaczenie i wpływ dotyku na stany emocjonalne dziecka.
DO GÓRY

 

 

METODA CASTILLO MORALESA

          Metoda ustno-twarzowej terapii regulacyjnej polega na stymulacji mięśni biorących udział w procesie mowy: mięśni oddechowych i klatki piersiowej, mięśni kontrolujących ustawianie głowy, mięśni twarzy i jamy ustnej.
U noworodków niemowląt nieprawidłowe napięcie tych mięśni prowadzi do trudności w domykaniu ust, uchwyceniu piersi, ssaniu, połykaniu, później w życiu. Te same partie mięśni biorą udział w produkcji dźwięków mowy, zatem trudności ruchowe w zakresie funkcji fizjologicznych przyczyniają się do zaburzeń artykulacji.
Stosowanie metody Castillo Moralesa u niemowląt jest szczególnie korzystne ze względu na ich możliwości rozwojowe i plastyczność mózgu.
Koncepcja według prof. Castillo Moralesa złożona jest z trzech części:
- Pierwszą stanowi Neuromotoryczna terapia rozwojowa, która ma zastosowanie w leczeniu dzieci z opóźnieniem statomotorycznym, przepukliną oponowo-rdzeniową oraz niedowładem obwodowym.
- Drugą jest Ustno- twarzowa terapia regulacyjna zalecana pacjentom z zaburzeniami sensomotorycznymi w obszarze twarzy, jamy ustnej i gardła , szczególnie do leczenia zaburzeń ssania, żucia, połykania oraz mowy.
- Trzecią część stanowi Leczenie ortodontyczne np. płytkami podniebiennymi, które jest uzupełnieniem Ustno- twarzowej terapii regulacyjnej.
          W metodzie Castillo Moralesa oddziałuje się na mięśnie oddechowe, mięśnie które kontrolują ustawienie głowy, mięśnie jamy ustnej oraz klatki piersiowej.
Metoda polega na :
- regulacji motoryki mięśni ustno- twarzowych w celu uzyskania właściwego lub zbliżonego do normy wzorca ruchu,
- normalizacji wzmożonego bądź obniżonego napięcia mięśni całego ciała,
- regulacji nieprawidłowego ułożenia szczęki i żuchwy względem siebie
- regulacji zaburzeń oddychania.
Dokonuje się tego poprzez odpowiednie manipulacje terapeutyczne . Techniki, których używa się w masażu leczniczym według Castillo Moralesa to:
- dotyk,
- rozciąganie,
- ucisk,
- rozcieranie,
- wibracja.
Według Castillo Moralesa metoda ta powinna być zalecana do leczenia :
- niemowląt z zaburzonymi funkcjami ssania i połykania,
- zaburzeń motoryki obszaru ustno- twarzowego w Zespole Downa , w Sekwencji Pierre- Robin, w Syndromie Moebiusa, w porażeniach mózgowych,
- w rozszczepach wargi i podniebienia, bądź po operacjach twarzy,
- w porażeniach nerwu twarzowego,
- przy niewydolności domykania ust i słabej kontroli ślinienia,
- przy zaburzeniach artykulacyjnych i dysfonii.
Metoda ta zalecana jest także jako prewencyjne leczenie wcześniaków w celu zapobieganiu powstawania patologii. 
DO GÓRY

 

 

METODA RUCHU ROZWIJAJĄCEGO WERONIKI SHERBORNE

           To system ćwiczeń i zabaw ruchowych, które wywodzą się z naturalnych potrzeb dziecka, zaspokajanych w kontakcie z dorosłym — tzw. baraszkowanie pojawiające się we wczesnym dzieciństwie.
Metoda Ruchu Rozwijającego jest propagowana na całym świecie jako jeden z ważniejszych czynników rozwoju psychomotorycznego małych dzieci. Wykorzystuje dotyk, ruch oraz wzajemne relacje fizyczne, emocjonalne i społeczne do rozszerzania:
  – świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego,
  – świadomości przestrzeni i działania w niej,
  – pogłębiania kontaktu z innymi ludźmi.
Ćwiczenia Ruchu Rozwijającego są okazją do:
  – poznania własnego ciała,
  – usprawniania motoryki,
  – poczucia własnej siły, sprawności i związanych z tym możliwości ruchowych.
Dzięki metodzie Ruchu Rozwijającego dziecko:
  – zaczyna mieć zaufanie do siebie, zyskuje poczucie bezpieczeństwa,
  – poznaje przestrzeń wokół siebie,
  – uczy się kontrolowania przestrzeni – poznaje przestrzeń, uczy się, jak jego ciało porusza się w przestrzeni, co rodzi zaufanie do własnego ciała oraz poczucie bezpieczeństwa wobec otoczenia,
  – dzieli przestrzeń z innymi ludźmi, co jest źródłem empatii,
  – nawiązuje kontakt początkowo z jedną osobą, potem z grupą — jest to okazja podjęcia współdziałania z innymi osobami, dostarcza poczucia wspólnoty i
przeżycie szczęścia.
DO GÓRY

 

 

METODA KNILL’A – Programy Aktywności Knillów

          Programy Aktywności zostały stworzone przez małżeństwo Mariannę i Christophera Knillów. Pracując przez wiele lat z osobami niepełnosprawnymi, doszli oni do przekonania, że odpowiednio skonstruowany program terapeutyczny jest w stanie obudzić inicjatywę nawet w osobach najgłębiej upośledzonych, a więc najbardziej wycofanych. Oparli się na założeniu, że najważniejszym kanałem sensorycznym jest skóra. Dotyk jest bowiem pierwszym wrażeniem, jakiego doznajemy. Od wrażliwości dotykowej zależy umiejętność nawiązania kontaktu z otoczeniem. Ten jest z kolei podstawą kształtowania się kolejnych umiejętności w tym – jakże istotnej – komunikacji. Wczesna komunikacja między niemowlęciem a dorosłym wyraża się właśnie poprzez dotyk. W swoich Programach Aktywności autorzy skojarzyli ruch i dotyk ze specjalnie skomponowaną muzyką. Wykonując przy muzyce określone ćwiczenia, dziecko uczy się odczuwania własnego ciała i otwiera się na doznania dotykowe z otoczenia.
  Program Aktywności składa się z sześciu części:
• Programu Wprowadzającego;
• Programu Specjalnego dla dzieci ze znaczną niepełnosprawnością ruchową;
• Programu Pierwszego, koncentrującego się na ćwiczeniach górnej partii ciała;
• Programu Drugiego, koncentrującego się na ćwiczeniach dolnej partii ciała;
• Programu Trzeciego wymagającego od uczestnika większej sprawności i koordynacji ruchowej, a także uwagi;
• Programu Czwartego – najtrudniejszego – gdzie dużą rolę odgrywa już własna inicjatywa dziecka (np. taniec).
         Podczas realizacji wszystkich programów każdy ruch dziecka wspierany jest przez specjalny akompaniament muzyczny, będący sygnałem konkretnej aktywności. Zadaniem muzyki jest stymulacja uwagi, a także stwarzanie korzystnych podstaw do uczenia się. Dziecko zapamiętuje kolejne sekwencje sygnałów muzycznych, co sprawia, że dotyk terapeuty jest dla niego przewidywalny. Taka rytualizacja aktywności jest dla dziecka źródłem poczucia bezpieczeństwa.
Wykorzystywane w tej metodzie sygnały muzyczne odzwierciedlają rytm i charakter każdej czynności. Ważnym elementem realizacji programów jest świadome i aktywne używanie głosu przez terapeutę, który słowami i intonacją zachęca dziecko do podjęcia danej aktywności. Tę samą rolę ma pełnić fizyczne wsparcie (kiedy dziecko jest oparte plecami o terapeutę) lub kontakt wzrokowy. Programy podstawowe skupiają się kolejno na odczuwaniu poszczególnych części ciała poprzez różne aktywności, wymagają od dziecka większej ruchliwości, koordynacji oraz świadomości społecznej
DO GÓRY

 

 

METODA  HALLIWICKA

          Jest to metoda rehabilitacji w wodzie oraz nauczania pływania osób z dysfunkcjami. Opiera się na wykorzystaniu naukowych podstaw hydrostatyki, hydrodynamiki i mechaniki ciała w usprawnianiu ruchowym w środowisku wodnym.
Metodę opracował i zaimplementował do stosowania anglik James McMillan. Podczas swojej pracy w latach 1949-1952 z niepełnosprawnymi dziewczętami ze szkoły “The Halliwick School for Crippled Girls” w Londynie opracował metodologię poruszania się w wodzie, której cechą jest możliwość zastosowania dla wszystkich dzieci bez względu na rodzaj niepełnosprawności. Swoje doświadczenia ujął jako 10 punktów nauczania, stanowiących fundament metody Halliwick.
          Punktem wyjścia terapii jest oswojenie psychiczne dziecka z wodą tak, aby przebywanie w środowisku wodnym stanowiło dla niego przyjemność. Kolejne etapy, kładą nacisk na osiągnięcie w wodzie coraz większej niezależności, swobody oraz konkretnych umiejętności.
Po przystosowaniu do środowiska wodnego i opanowaniu podstaw utrzymania równowagi, przygotowuje się dziecko do samodzielnego poruszania się w wodzie. Na tym etapie, wielokrotnie po raz pierwszy dziecko może zacząć odczuwać całkowitą niezależność ruchu.
          Zajęcia metodą Halliwick odbywają się w zorganizowanych grupach. Dziecko uczestniczy w terapii wraz z rodzicem lub opiekunem, z którym w trakcie zajęć stanowi parę wewnątrz grupy. W ten sposób dziecko odczuwa dyskretną lecz stałą uwagę najbliższej mu osoby co wyzwala poczucie bezpieczeństwa w nowym środowisku. Z kolei uczestnictwo w zajęciach z innymi dziećmi umożliwia kształtowanie więzi społecznych ze swoimi rówieśnikami. Pracując metodą Halliwick nie korzystamy z jakichkolwiek przedmiotów wypornościowych. Podtrzymanie dziecka jest zadaniem instruktora lub rodzica. Przy asyście terapeuty dzieci uczą się korzystać z właściwości wody i kontrolować równowagę poprzez wykorzystanie wspólnych zabaw dostosowanych do wieku uczestników danej grupy.
          Pracując metodą Halliwick uzyskujemy następujące efekty terapeutyczne:
* wzmocnienie wybranych grup mięśniowych
* poprawę ruchomości stawów
* poprawę i doskonalenie reakcji równoważnych
* obniżenie lub wzmocnienie napięcia mięśniowego
* obniżenie dolegliwości bólowych
* poprawę ogólnego stanu psychomotorycznego
* zwiększenie relaksacji
* korekcję postawy
DO GÓRY

 

 

METODA PETO

         Twórcą metody był węgierski lekarz, filozof i pedagog. W 1947r. utworzył w Budapeszcie Instytut Osób Niepełnosprawnych Ruchowo.
Zdaniem twórcy systemu, usprawnianie ruchowe dzieci z porażeniem mózgowym należy zawsze łączyć z intensywnym oddziaływaniem psychopedagogicznym i opanowaniem wiadomości szkolnych. Peto za najważniejszy cel terapii uznał poprawę stanu funkcjonalnego i osiągniecie przez swoich pacjentów pełnej sprawności rozumianej jako zdolność do aktywnego udziału w życiu społecznym. Według autora cel ten może osiągnąć 90% usprawnianych jego metodą.
         Do najważniejszych cech metody zaliczamy:
1. Połączenie w całość wszystkich elementów usprawniania (m.in.: kinezyterapia, terapia zajęciowa, zajęcia doskonalenia mowy, nauka szkolna)
2. Organizowanie zajęć zespołowych
3. Prowadzenie zajęć przez jedna osobę
4. Wykorzystanie specjalistycznego sprzętu
Zasadniczym wskazaniem do rozpoczęcia terapii metoda Peto jest nieprawidłowy lub opóźniony rozwój psychomotoryczny.
Autor metody uznała za bardzo ważne ocenę rozwoju psychoruchowego bazującą na tzw. podstawowym wzorcu postawy. Wzorzec tez cechuje skoordynowane napięcie antagonistycznych grup mięśniowych (głównie mm. zginaczy i prostowników). Dodatkowo ocenia się poziom przystosowania dziecka do środowiska za pomocą testów. Bada się m.in.: możliwość samodzielnej pionizacji i lokomocji, czynność chwytną kończyn górnych, przyjmowanie pokarmów oraz zachowania społeczne. W procesie usprawniania duża uwagę zwraca się na:
- Zakres samoobsługi (ubieranie się i rozbieranie, mycie, jedzenie, sprzątanie)
- Ćwiczenia osiągania coraz to nowych postępów
- Ćwiczenia równoważne
- Ćwiczenia chodu
- Mowy
- Poprawę czynności kończyn górnych (pisanie i rysowanie)
- Znajomość własnego ciała
W czasie ćwiczeń wykorzystywany jest specjalistyczny sprzęt:
- Krzesła z oparciem w kształcie drabinki
- Stoły o szczebelkowym blacie
- Drążki terapeutyczne
- Kółka gumowe
- Podkładki pod stopy
Pomoce te maja za zadanie ułatwić pionizację, a jednocześnie umożliwić lokomocję. W nauce poszczególnych czynności przydatne jest rytmiczne wyliczanie. Dzieci wykonując ćwiczenia jednocześnie głośno i rytmicznie opisują poszczególne fazy czy etapy zadania ruchowego. Rytm wypowiedzi zmienia poziom napięcia mięśniowego, poprawia koordynację, a sam opis ćwiczenia uświadamia dziecku, ze to ono samodzielnie wykonuje dana czynność. Dodatkowo rytmiczne wyliczanie stymuluje rozwój mowy.
W metodzie Peto ułatwienie terapii odbywa się dzięki:
- pracy przewodnika,
- współpracy dzieci w grupie,
- odpowiednio przygotowanemu programowi,
- wyposażeniu sali,
- stymulacji słownej.
DO GÓRY

 

 

METODA TOMATISA – Stymulacja audio-psycho-lingwistyczna

          Metoda Tomatisa jest to metoda treningu słuchowego przeprowadzonego za pomocą urządzenia zwanego elektronicznym uchem. Składają się na nią sesje słuchania materiału dźwiękowego oraz konsultacje dodatkowe wraz z oceną audio- psycho- fonologiczną.
Nasz narząd słuchu pozwala na komunikowanie się z otoczeniem i to, co słyszymy, wpływa na kształtowanie się naszego głosu, mowy i języka (np. dziecko niesłyszące nie jest w stanie samodzielnie nauczyć się mówić jest odcięte od świata dźwięków i jego komunikacja ze światem jest w ten sposób ograniczona). Okazuje się, że sposób działania narządu słuchu ma również wpływ na przyswajanie sobie umiejętności czytania, pisania, a nawet na postawę ciała, koordynację ruchów i stany emocjonalne.
Metoda ma zastosowanie u osób, u których stwierdza się zaburzenia uwagi słuchowej. Osoby z zaburzeniami uwagi słuchowej wydają się czasem puszczać informacje mimo uszu trzeba im np. kilkakrotnie powtarzać pytania lub polecenia. Osoby takie są zwykle podejrzewane o niedosłuch. Często jednak ich narząd słuchu nie jest uszkodzony. Zaburzona jest u nich natomiast uwaga słuchowa. Źródło zaburzeń uwagi słuchowej może leżeć już we wczesnym dzieciństwie. Powstaniu tego typu zaburzeń mogą sprzyjać np. częste zapalenia uszu lub przewlekłe zapalenie uszu (gdy dziecko przez jakiś czas jest częściowo odcięte od pewnej ilości dźwięków otoczenia). Ważną przyczyną zaburzeń uwagi słuchowej mogą być silne przeżycia, urazy emocjonalne na każdym etapie rozwoju.
Objawy mogące sugerować istnienie u danej osoby zaburzeń uwagi słuchowej:
•zaburzenia koncentracji uwagi,
•nadwrażliwość na dźwięki,
•błędna interpretacja pytań,
•mylenie podobnie brzmiących słów,
•konieczność powtarzania poleceń,
•monotonny głos, ubogie słownictwo,
•trudności z czytaniem i pisaniem, niemuzykalność,
•słaba koordynacja ruchowa i słabe umiejętności sportowe,
•niewyraźne pismo,
•mylenie strony lewej i prawej,
•nadwrażliwość emocjonalna,
•wycofywanie się.
Metoda Tomatisa może być również z sukcesem stosowana w przypadku zaburzeń głosu u osób posługujących się profesjonalnie głosem, np. śpiewaków, aktorów. Metoda Tomatisa to metoda usprawniania czynnego słuchania. Oznacza to, że u osób, u których stwierdza się zaburzenia uwagi słuchowej i lateralizacji słuchowej, istnieje możliwość ich poprawienia.
Terapia ta polega na słuchaniu odpowiednio przygotowanego materiału dźwiękowego przez specjalne słuchawki, gdzie dźwięki podawane są drogą powietrzną oraz kostną. Program stymulacji obejmuje zazwyczaj od 30 do 60 seansów przeprowadzanych w 3 sesjach. Jeden seans to 120 min. Rozkład sesji ma najczęściej następujący przebieg:
1.sesja – 14 dni, kilkutygodniowa przerwa,
2.sesja – 14 dni, kilkutygodniowa przerwa,
3.sesja – 14 dni, trzymiesięczna przerwa.
Pierwsze sesje obejmują tzw. pasywną fazę terapii, w czasie której stosowana jest najczęściej muzyka gregoriańska i muzyka Mozarta filtrowana w odpowiedni sposób. Na dalszych etapach terapii wymagany jest aktywny udział pacjenta, np. czytanie. Przed pierwszą sesją i po każdej kolejnej przeprowadza się ocenę audio-psycho-fonologiczną ( m. in. test uwagi i lateralizacji słuchowej).
DO GÓRY